AGATHA CHRISTIE
“Misdaad loont... Gelukkig!”

Agatha Christie werd geborgen op 15 september 1890 als Agatha Mary Clarissa Frary Miller. De familie Miller leidde een welgesteld leven in Torquay, aan de zuidwestkust van Engeland. Ze was een nakomertje in het gezin van Frederick Miller. Haar zuster en broer waren al op kostschool in de tijd dat Agatha opgroeide onder de hoede van een kindermeisje. Toen zij elf jaar oud was overleed haar vader. Omdat haar zuster inmiddels was getrouwd en haar broer in militaire dienst zat, bleef zij achter met haar moeder Clara. Later vertelde Agatha Christie over deze periode: “Wij waren niet langer een gezin. We waren nu twee mensen die bij elkaar woonden, een vrouw van middelbare leeftijd en een onervaren, naïef meisje..”

In 1912 leerde zij de beroepsofficier Arche Christie kennen, met wie ze trouwde. Ze volgde een opleiding tot apothekersassistente bij een griezelige apotheker die het gif curare altijd bij zich droeg omdat dat hem een gevoel van macht gaf. Haar kennis van vergiften zou haar bij het schrijven van haar detectiveverhalen nog vaak van pas komen.
Ondertussen was ze ook aan haar eerste politieroman begonnen: ‘The Mysterious Affair At Styles’. Daarin trad meteen al Hercule Poirot op, de gepensioneerde Belgische inspecteur van de politie. Ze stuurde haar eersteling naar verscheidene uitgevers, maar de één na de andere weigerde het. Uiteindelijk stuurde ze het naar uitgeverij The Bodley Head, waar het manuscript zoek raakte en pas twee jaar later weer boven water kwam. Het boek werd uiteindelijk uitgegeven maar werd nog geen bestseller.

In het najaar van 1926 verscheen ‘The Murder Of Roger Ackroyd’ waarmee zij voor het eerst volop de aandacht trok, omdat Christie de ongeschreven regel van de politieroman te buiten zou zijn gegaan: het verhaal wordt verteld door de moordenaar zelf. Sommige critici maakten zich daar behoorlijk boos over, wat weer tot gevolg had dat het publiek nieuwsgierig werd en het boek beter verkocht werd dan de voorgaande. In de rumoerige sfeer rond dit boek beleefde Agatha Christie een persoonlijk drama. Eerst was er de dood van haar moeder en vervolgens bekende haar echtgenoot dat hij verliefd was geworden op een jongere vrouw en dat hij wilde scheiden. De breuk met haar man kwam hard aan. Op 3 december 1926 verdween Agatha en toen men haar auto verlaten terugvond werd er een grootscheepse speurtocht op touw gezet. Alle kranten volgden de speurtocht op hun voorpagina’s. Elf dagen bleef ze spoorloos, tot er op de avond van 14 december een telefoontje kwam dat mevrouw Christie in een hotel in Harrogate logeerde.
Ze scheidde van haar man, maar bleef wel zijn achternaam gebruiken. Agatha herstelde en om haar zinnen te verzetten nam ze in haar eentje de Oriënt Express richting Bagdad, waar ze haar tweede man, archeoloog Max Mallowan, ontmoette. Ze trouwden op 11 september 1930 en hadden een lang en gelukkig leven. “Trouw een archeoloog!”, raadde zij eens een jonge vrouw aan. “Hoe ouder je wordt, hoe meer belangstelling hij voor je krijgt...”.

In 1971 werd ze door Queen Elisabeth verheven in de adelstand en mocht zich’ Dame of the British Empire’ noemen. Haar productiviteit bleek ongekend hoog. Toen zij tachtig werd verscheen ook haar tachtigste boek. Agatha Christie dacht vaak maanden na over een verhaal en trok dan ieder jaar naar een afgelegen, weinig comfortabel hotel om daar haar boek in drie weken te schrijven. Door een zo onaangenaam mogelijk verblijf was ze des te eerder klaar!

Zij was zich ervan bewust dat haar literaire capaciteiten bescheiden waren, maar stond niet toe dat de uitgever haar taal liet bijschaven door redacteuren. Die taal, en al haar andere kennis had zij zichzelf aangeleerd, met hulp van haar moeder en kindermeisje. Want zij was immers nooit op school geweest!